ஸ்ரீ ரமண வழி (Śrī Ramaṇa Vaṙi)

பிற்பால் (Appendix)
வினா-விடை (03)

Contents

பிற்பால்
பிற்பால் மூன்று
வினா-விடை

1. வினா: மனம் ஒடுங்க என்ன செய்வது?

விடை: ‘இன்னது செய்யவேண்டும்; என்ன செய்வது’ என்று கிளம்புகிறவனே மனம்! ‘மனம் ஒடுங்க என்ன செய்வது?’ என்பவனும் மனமே! ஆகையால் அவன் சும்மாவிருந்தால் போதும். ஒருவன் ஒருவனையொடுக்க அங்கு இருவரில்லை.

2. வினா: சும்மாவிருக்க முடியவில்லையே!

விடை: சும்மாவிருப்பது பெருங் கிரியையே. அது சோம்பலல்ல, இச்சையும் கிரியையும் ஒன்றே. இச்சையும் கிரியையும் ஒன்றை விட்டொன்றிராது. ஆகவே, சும்மாவிருக்க முடிவது என்பது சும்மாவிருக்க ஏற்படும் இச்சையின் அளவைப் பொருத்தது. இச்சை அதிகரிக்க அதிகரிக்க கிரியையும் தீவிரப்படும். சும்மாவிருக்கும் விஷயமும் அப்படியே.

3. வினா: அப்படியானால் சும்மாவிருக்க ஏன் இச்சை ஏற்படுவதில்லை?

விடை: மனமொடுங்க என்ன செய்வதென்று கேட்டாயல்லவா! அந்தக் கேள்வியில் உன் இச்சை தொனிக்கவில்லையா? இப்போது சும்மாவிருக்க இச்சை ஏற்படவில்லை என்கிறாயே!.

4. வினா: ஆம்! ஆயினும் தீவிர இச்சை உண்டாகவில்லையே என்பதே எனது தற்போதைய கேள்வி.

விடை: ஒன்றை நன்றாய் ஆராயுமளவிற்கு அதனிடம் அன்பு அல்லது பிரியமும், பிரியப்படுமளவிற்கு அதில் ஈடுபடும் கிரியையும், கிரியையளவிற்கு அநுபவ அறிவும், அறிவினளவிற்கு மறுபடியும் அன்புமாக இவை தொடர்ந்து நிகழும். இதன் மர்மமென்னவென்றால் ஒரு முறையாவது இறைவனருளால் சத்சங்கம் ஏற்படுமாயின், அதன் பயனாக உண்மைப் பொருளின் உயர்வும் அறிவும் சிறிது கிடைக்கப் பெறுகிறது. அப்படிக் கிடைக்கப்பட்ட தெய்வீக அறிவாகிய வித்து முற்கூறியபடி மேலும் மேலும் அறிவு, அன்பு, கிரியை, அனுபவ அறிவு, என்ற முறைப்படி விருத்தியாகிக் கொண்டுபோய் லக்ஷியத்தை அடைவிக்கும், இடையில் அவ்வறிவு மறக்கப்படுவதற்கு இடம் தராமல் இருப்பதே போதும். அவ்வுதவி சத்சங்கத்தால் நடக்கும்.

5. வினா: அது தீவிரமாவதற்கு என்ன செய்வது?

விடை: வீசும் காற்றால் படகு நகருமானாலும் விரித்துக் கட்டப்பட்ட பாய்மரம் இருந்தால் விரைவு அதிகமாகும். அதுபோல சதா காலமும் அருளுதவித் தென்றலாகவே வீசிக்கொண்டிருக்கும் சாதுசங்கத்தால் ஒருவன் மனம் மெல்ல மெல்லப் பண்படுமானாலும், அவ்வருட் காற்றாலேயே பாய்மரம் அவிழ்ந்து விரித்துக்கொண்டு, படகை வேகமாக உந்திச்செல்ல நேருவதுபோல சில அனுகூல முயற்சிகளும் சத்சங்க அருளால் (இறை திருவருளே அதுவாகையால்) கிடைக்கும். அவைகளே உபதேசங்களாம்.

6. வினா: உபதேசமாவது யாது?

விடை: உன் லக்ஷியத்திற்குச் சமீபமாக உன்னை விரைவில் அழைத்துச் செல்லும் தந்திர வசனங்களே உபதேச மந்திர வசனங்களாகும். அவை வசனங்களல்ல. வலிந்து இழுக்குங் கயிறுகளாகிய சக்திக் களஞ்சியங்களாகும்.

7. வினா: எனக்கு உபதேசம் எது?

விடை: உனக்கு வேண்டியது, அதாவது உன் லக்ஷியம் என்ன?

8. வினா: அழியாவின்பம்!

விடை: அது நீ.

9. வினா: பின் நான் ஏன் துன்புறுகிறேன்?

விடை: நீ யாரென்று அறியாததால்தான்.

10. வினா: நான் அழியா இன்பமா?

விடை: வேறு நீ எதை நானென்று கருதுகின்றாய்?

11. வினா: நான் அற்ப மனிதனல்லவா?

விடை: உடலையே மனிதனென்பர்; நீ உடலா?

12. வினா: இவ்வுடல் வடிவினான உயிர் நானாயிருக்கலாம் என்று கருதுகிறேன்.

விடை: இவ்வுடல் வடிவு நீயா?

13. வினா: அல்ல! உடல் என் வடிவம்.

விடை: சரி, அவ்வடிவை உடையவனாகிய நீ வேறுதானே? அவ்வடிவம் நீயன்றல்லவா?

14. வினா: ஏன்? வடிவமாகிய உடல் நான் என்று கொள்ளக் கூடாது?

விடை: உருளை வடிவமான பாத்திரத்தில் உள்ள தண்ணீரின் வடிவம் உருளை தானே தவிர தண்ணீரே உருண்டையானதா? எவ்வடிவப் பாத்திரத்திலிடப் படுகிறதோ அவ்வடிவை அது பெறுகிறதேயொழிய, அத்தண்ணீருக்குச் சொந்த உருவம் உண்டா? மேலும், வடிவம் என்பது தண்ணீருக்குக் கற்பிக்கப்பட்ட உபாதியே தவிர, தண்ணீரும் அதற்கு உரு தரும் பாத்திரமும் வேறல்லவா? பாத்திரமே தண்ணீராகி விடுமா? உன் உடல் நீயிருக்கும் பாத்திரம் போன்றதே!

15. வினா: நான் உயிர் என்று ஒத்துக் கொள்கிறேன். நான் பாத்திரமாகிய உடலல்ல; ஆனால், இவ்வறிவால் எனக்கு இன்பம் வந்துவிடவில்லையே.

விடை: நீ அறிந்தது உன்னையல்ல; நீ உடலல்லவென்று புத்தியால் ஒத்துக் கொள்வதால் உனக்கு உடலல்லாத அனுபவம் ஏற்பட்டுவிட்டதா? இன்பம் வரவில்லையே என்று கேட்கிற நீ யார்?

16. வினா: மீண்டும் என்னை ‘நான் யார்?’ என்று ஏன் விசாரிக்கச் சொல்கிறீர்கள்?

விடை: ஏனெனில், நீ உடலல்லவென்று ஒத்துக்கொண்டும் உயிரல்லாத மற்றொன்றை இப்போது உயிராக நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாய். அதனால்தான் உயிரின் சுபாவம் அனுபவமாவதில்லை. அது பற்றியே மீண்டும் உன்னை யார் என்று விசாரிக்கச் சொல்வது. ‘இன்பந் தோன்றவில்லையே’யென்று புகார் செய்வது யார்? உயிரா புகார் செய்கிறது?

17. வினா: நான்தான் புகார் செய்கிறேன்.

விடை: இந்த புகார் பேர்வழிதான் உயிரா?

18. வினா: ஆம்.

விடை: தூக்கத்தில் இவனைக் காணோமே. இவன் அல்லாத தூக்கத்தில் நீ இல்லையா?

19. வினா: நான் தூக்கத்தில் இல்லையென்றுதான் தோன்றுகிறது.

விடை: என்ன கூறினாய்? தூக்கத்தில் நீ இல்லையா?

20. வினா: ஆம், நான் தூக்கத்தில் இருந்தது எனக்குத் தெரியாது.

விடை: என்ன, நீ தூங்கினாயா இல்லையா என்பது உனக்குத் தெரியாதா?

21. வினா: அது தெரியும். நான் தூங்கினதும், சும்மா கண்ணை மூடிப் படுத்திருந்ததும் எனக்குத் தெரியும்.

விடை: நீ தூங்கியதற்கு நீயே சாட்சியல்லவா? பிறர் சாட்சியம் தேவையில்லை. ஆகையால், சாட்சியாகிய நீ தூக்கத்தில் இருந்திராவிட்டால் தூங்கியதை எப்படி அறிய முடியும்? தூங்கியதை நீ தடையின்றி அறிவதால் நீ தூக்கத்தில் இருந்ததையும் மறுக்க முடியாது.

22. வினா: ஆம்; நான் தூக்கத்திலிருந்தேன்.

விடை: அந்த நீ ஏன் புகார் செய்யவில்லை. அப்போது ஏதாவது குறையோ புகாரோ தோன்றிற்றா? நீ விழித்தபின், இந்த உடலுணர்வும் புகார்களும் எழும்புகின்றன. ஆகவே, உன் விழிப்பு நிலைக்கும் தூக்க நிலைக்கும் உள்ள வித்தியாசமே இந்தப் புகார் வரக் காரணம். தூக்கத்தில் நீயிருந்தும் துன்பமில்லை. அதே நீ, இப்போது இருந்தும் துன்புறுகிறாய்? உனக்கு இப்போது ஏன் துன்பம் வரவேண்டும்? தூக்கத்தில் இருந்த உனக்கும், இப்போதுள்ள உனக்கும் ஏற்பட்டிருக்கும் வித்தியாசமே துன்பத்திற்குக் காரணம். வித்தியாசம் என்னவென்று ஆராய்ச்சி செய்தால் தூக்கத்தில் எண்ணமில்லை, விழிப்பில் எண்ணமிருக்கின்றது. எண்ணங்களின் எழுச்சியால் தூக்கத்தினின்றும் விழிக்கிறாய். எண்ணங்களே மனம். முதலில் உண்டாகும் எண்ணம், ‘நான் இவ்வுடல்’ என்பதே. இது எழுந்த பிறகே ஏனைய எண்ணங்கள் எழுகின்றன. ‘இவ்வுடல் நான்’ என்னும் எண்ணம் விளங்கும்போது (ஜாக்கிரம்) விழிப்பு நிலையிலிருக்கிறாய். ஆகையால், உடலை நான் அல்லவென்று நீ முதலில் ஒத்துக்கொண்டாலும் அவ்வுடலே நான் என்ற அனுபவத்தோடுதான் விளங்குகிறாய். அதனால், இன்பம் வரவில்லை. மற்றொன்றும் கவனி. தூக்கத்திலிருந்த உனக்கு சுகவுணர்வுக்குத் தடையேதும் இருக்கவில்லை. எண்ணமாகிய மனம் எழுந்த பிறகே சுகமின்மை புகார் செய்யப்படுகிறது. ஆகையால், உடலை நான் என்றபிமானித்து எழும் இவ்வெண்ணமாகிய மனத்தையே உயிராகிய நீயென்று தப்பாக அபிப்பிராயம் கொண்டிருக்கிறாய், உடலைப் போலவே மனமும் நீயன்று. உயிராக இருக்கும் உனக்கு, சுகம் சுபாவமாகவே விளங்கும். ஆகையால், மனமாகிய இவ்வெண்ணங்களினின்றும் உன்னைப் பிரித்துக்கொண்ட நிலையில் சுத்த அறிவாக, உயிராக, ஆன்மாவாக மட்டும் நீ தூக்கத்தில் விளங்குவதாற் சுகமனுபவிக்கிறாய். எனவே, மனதையும் நீ உயிராகக் கொள்ள முடியாது. உடல், மனம் இரண்டையும் அறியும் சாட்சியாக நீ உன்னை மீட்டுக்கொள். அப்போது, அழியாத இன்பமே நீ என்றறிவாய்.

23. வினா: தூக்கத்தில் அப்படியிருக்கிறேன். பிறகு, விழிப்பால் அது மாறிவிடுகிறதே. தூக்கமே நிலைத்திருக்கக் கூடாதா?

விடை: உண்மை உயிரான ஆன்மாவான உனக்கும் இத்தூக்கத்துக்கும் ஒரு வேற்றுமையிருக்கிறது. அதுவும் நீங்கினால் லக்ஷியம் கைகூடியதாகும்: அதாவது, தூக்கத்தில் நீ ஆன்ம சுகத்தையனுபவித்தாலும் மீண்டும் அகந்தை (உடல் நான் என்ற உணர்வாகிய மனம்) அதிலிருந்து கிளம்புகின்றதல்லவா? இப்படிக் கிளம்புவது ஏனெனில், அவ்வகந்தை அல்லது உடல் நான் என்னும் பொய்யுறவு, மீண்டும் மீண்டும் எழுகிற பழக்கம் என்ற வாசனை வடிவமாக அதி சூக்ஷ்மமாக தூக்கத்தில் ஒடுங்கிக் கிடக்கிறது. அது அழியாமல் ஓய்வு மட்டும் கொண்டிருப்பதால்தான் மீண்டும் தக்க சமயத்தில், ஓய்வு போதிய அளவு ஏற்பட்ட பிறகு மீண்டும் கிளம்புகிறது. இப்படி அது நுண்ணிய நிலையில் ஒடுங்கியிருக்கும் நிலைக்கு மனிதனின் காரண நிலை, அதாவது காரண தேகம் என்று சொல்லுவர். இந்தக் காரண நிலையும் ஒருவித மறைப்பே. இந்நிலை அழிபடுவது விழிப்பு நிலையில் செய்யும் விசார பலத்தால்தான். வேறு வழியே இல்லை. விழிப்பு நிலையாகிய இப்போதே நீ உன்னை உடலாகிய தூலமல்ல என்றபடி வைராக்கியத்தால் உதாசீனப் படுத்தியும், மனமாகிய எண்ணம் நீயல்ல என்றதால் யாதொரு சிந்தையும் அனாவசியமேயென்ற வைராக்கியத்தோடும் இருந்து, இப்போது, ‘நான், நான்’ என்று விளங்குவது எது?வென்று கவனிப்பாயாகில், தூக்கத்தில் ஒடுங்கிக் கிடக்கும் பற்பல விதமான வாசனை வடிவங்களும் வெளிக் கிளப்பப்பட்டு, வெளியே விழிப்பு நிலைக்கு இழுத்து வரப்படும். அப்போது அவைகளை நன்றாயறிந்து கொள்ள முடியுமாகையால், விழிப்பிலேயே அவைகளின் பலம் விசாரத்தால் நசிப்பிக்கப் பெறும். அவை இவ்வாறு அழிய அழிய, தன் உண்மை நிலையாகிய ஆன்மாவில் விழிப்போடு அமர்ந்திருக்கும் சக்தி உனக்கு அதிகரிக்கும். இச்சக்தியால் (பலத்தால்) எல்லாவித வாசனைகளும் விழிப்பிலேயே அழியும். வாசனாக்ஷயமாகிய இந்நிலையே நீ உயிராக மட்டும் வாழும் பேரின்ப நிலையாகும். இந்நிலையே இனி விழிக்காமல் தூங்கும் சமநிலையாகும். அதாவது தூக்கத்திலிருந்த தோஷம் நிவர்த்திக்கப் பட்டுவிட்டதால் தூக்க நிலை பரிபூரணமாக விளங்கும். விழிப்பற்ற இத்தூக்கமே, ஜாக்கிர, சொப்பன, சுழுப்திகட்கு அப்பாலான துரீய நிலையாகும். அதாவது, விழிப்போடு நிரந்தரமாகத் தூங்கும் நிலையாகும். இதுவே உன் இயல்பு நிலை, இதுவே உன் லக்ஷியமாகிய அழியாவின்பம். இதுவே நீ.

24. வினா: எண்ணங்களற்று இருக்க எனக்கு மிகவும் விருப்பம். அவ்வாறிருப்பதற்காகவே நான் (தியான காலத்தில்) உட்காருகிறேன். ஆனால், நிறைய எண்ணங்கள் எழுந்து மிகவும் கஷ்டப்படுத்துகின்றன. பிறகு விழித்ததும், ‘இவ்வளவு எண்ணங்களா எழுவது?’ என்று கருதி மிகவும் வருந்துகிறேன். இந்த நிலை மாறி எண்ணமற்ற தன்னிலையிலிருக்கும் உபாயம் என்ன?

விடை: தியான காலத்தில் எண்ணங்கள் பல எழுவது கண்டு ஆயாசப்பட்டு மனம் சோர்வடைய வேண்டாம். முதலில், அப்படித்தான் நடக்கும். அதுவும் நல்லதே. எப்படியெனின்:

ஒரு பாத்திரத்திலுள்ள நீரின் மேற்பரப்பில் மிதந்துகொண்டிருக்கவேண்டிய இலேசான பொருள்கள், நாம் கையால் அந்நீரின் மேற்பரப்பை அளைந்து அளைந்து அலம்பிக் கொண்டிருக்கும் வரையில், மிதக்க முடியாமல், இவ்வலம்பலின் களேபரத்தால் உள்ளே போய்விடுகின்றன. உள்ளேயே சுற்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. பிறகு, நீரின் மேற்பரப்பை அளையாமல் அமைதியாக விட்டுவிட்டுச் சும்மாவிருந்தால், அம்மேற்பரப்பு அமைதி அடைய அடைய அம்மிதக்கும் பொருள்களும் ஒவ்வொன்றாக மேற்பரப்புக்கு வந்து மிதக்கின்றன அல்லவா? அவ்வாறே,

எண்ணற்ற ஜன்மங்களாய் எண்ணியெண்ணி நாம் சேர்த்து வைத்துள்ள எண்ணக் கூட்டங்களின் அணு வடிவங்களான வாசனைகள் நம்முள் இருக்கின்றன. நீரின் அடர்த்தியை (density) விடக் குறைந்த அடர்த்தியுடைய பொருள்கள் நீருள் இருக்க முடியாமல் அதற்கு அன்னியமாக வெளிக்கிளம்பி மிதப்பது போல் நம் சுபாவமல்லாத இவ்வாசனைகள் நம் போல் முக்கியமும் சத்தியமுமல்லாத காரணத்தால் அவை நம்முள்ளேயே (ஆன்மாவிலேயே) இருந்துவிட முடியாது. அவைகள் நமக்கு அன்னியமாகையால் வெளியேறியே தீரவேண்டும். சாதனைக்கென்று நாம் உட்காராமல், தினசரிக் காரியங்களில் மிக உற்சாகமாக பல்வேறு கோணங்களில் நம் மனதை முயற்சி ரூபமாக அலம்பிக்கொண்டிருக்கிற படியால் அச்சமயங்களிலெல்லாம் நம்முள் இருக்கும் இவ்வாசனைகள் வெளிவர முடியாமல் உள்ளேயே அமிழ்ந்திருக்கின்றன. ஆனால், நாம் சாதனைக்கென்று உட்காரும்போது ‘எண்ணமற்றுச் சாந்தியாக இருக்கவேண்டும்’ என்னும் இஷ்ட மிகுதியால் நம் மனத்தின் மேற்பரப்பில் தினசரிக் கடமைகளைப் பற்றிய முயற்சி ரூப அளைதலை நீக்கி அமைதியாக உட்காருகிறோம். அப்போது மனத்தின் மேற்பரப்பு கொந்தளிப்பு அற்று அமைதியாவதால், உள்ளே இதுகாறும் (மிதந்து மேலே வரமுடியாமல்) அழுந்திக் கிடந்த வாசனைகள் எண்ண ரூபத்துடன் மேற்பரப்புக்குச் சுலபமாக வர ஆரம்பிக்கின்றன. அவை அவ்வாறு வர வர, மேற்பரப்பிலிருந்த தினசரிக் கடமைகளின் எண்ணங்களை ஒழித்த மாதிரியே, அவைகளையும் சரணாகதி அல்லது விசாரத்தால் ஒழித்துக் கொண்டே வந்தால், வாசனைகள் முற்றும் வெளியேற்றி அழிக்கப்பட்டு வாசனாக்ஷய ரூப உபசாந்தி சித்திக்கும். ஆகவே, அவை தியான காலத்தில் வெளிவருவது நன்மையே.

சாதாரணமான மனிதனின் அறிவுக்கு, வாசனைகளை அவற்றின் மூல வடிவத்திலேயே கண்டறிய முடியாது. அவைகள் அணு போன்ற, அணுவினும் சிறிய விதைகள். அவைகள் முளைவிட்டு எண்ணங்களாகிய செடிகளான பிறகுதான் மனித அறிவுக்கு அறிபடு பொருள்களாக முடியும். அதன் பிறகுதான் அவைகளை காம, குரோத, லோப, மோக, மத, மாச்சரியமாகிய தோஷங்களின் எத்தொகுதியைச் சேர்ந்தவையென்று கண்டுபிடிக்க முடியும்.133

25. வினா: வாசனைகள் எண்ண வடிவெடுத்தபின் அவைகளை ஒழிக்கும் உபாயம் என்ன?

விடை: முன்பே கூறப்பட்டதே! ‘சரணாகதி’யென்னும் பக்தியினாலாவது, ‘தன்னாட்டம்’ என்னும் விசாரத்தினாலாவது அவற்றை ஒழிக்க முடியும். எவ்வாறெனின்:

மேற்பரப்பிலிருந்த கொந்தளிப்பாகிய தினசரிக் கடமைகளைப் பற்றிய எண்ணங்களின் அலைவை எப்படி தியான காலத்தில் நிறுத்தினோம்? ‘இவ்வெண்ணங்களெல்லாம் நமக்குத் தேவையில்லை. சகல பொறுப்புகளையும் இறைவன் நமக்காக வகிக்கும் போது, அனாவசியமாக நாம் ஏன் பலவாறான சிந்தனைகளுக்கு இடம் தருவது? மேலும், நம் உடல் பொருள் ஆவியாகிய யாவும் இறைவனுக்கென்று நாம் அர்ப்பணித்த பிறகு, இந்த மனத்தால் பலவாறு சிந்திக்க நமக்கு என்ன உரிமையிருக்கிறது? இம்மனம் ஆண்டவனுக்குரியது. அதை உபயோகிக்க நமக்கு இனி உரிமையில்லை. எதைப் பற்றியும் நினைக்க நமக்கு உரிமையில்லை. என் ரக்ஷகனாகிய இறைவன் என் பொருட்டு எல்லாம் சிந்திக்கட்டும். நான் ஒப்படைத்து ஓய்வு பெற்றவன். இனி, எனக்குச் சிந்திக்க விஷயங்களோ, அவசியமோ ஒன்றுகூட இல்லை’ என்றவாறு உள்ளத்தில் ஊறியிருக்கும் சம்பூரண சரணாகதி தத்துவத்தின் திடத்தால், இப்போது மேற்பரப்புக்கு வரும் எண்ணவடிவ வாசனைகளையும் தொடர்ந்து நினைக்க மறுத்து, உதாசீனப்படுத்துவதால். அவை ஆதரிப்பார் அற்று அகன்றுவிடும். இதுவே சரணாகதி முறையால் மனோநாசம் பெறும் உபாயம்.

விசார முறையிலோவென்றால், ‘மேலேயெழும் வாசனைகளாகிய எண்ணங்கள் யாருக்குத் தெரிகின்றன? இவைகளை அறிவோன் யார்? நினைத்தவன்தான் யார்?’ என்ற கேள்விகளை நமக்குள் நாமே பிரயோகிக்க வேண்டும். அப்போது ‘நான்’ என்ற தன்மையுணர்வு அதற்கு விடையாக உணர்வாகுமல்லவா? உடனே நம் கவனம், எண்ணங்களாகிய அம்முன்னிலைப் பொருள்களை அறிவதை விட்டுவிட்டுத் தன்மையாகிய நம் இருப்புணர்வின் மேல் திரும்பும். இவ்வாறு முன்னிலைப் பொருள்களாகிய அவ்வெண்ணங்கள் (வாசனைகள்) நம் கவனத்துக்குப் புறம்பாகி உதாசீனப் படுத்தப்படுவதால், பலம் குன்றி தாமே மறைந்தகலும். எவ்விதத்திலாவது சாதனைக் காலத்தில் நம் கவனம் நம் இருப்புணர்வின்மேல் திருப்பப்பட வேண்டியதே முக்கியம்.

‘எண்ணங்கள் நிறைய வருகின்றனவே’ என்ற உன் புகார் எப்போது உண்டாகிறது? அவைகளை நீ கவனித்த பிறகுதானே! அதாவது நினைப்பற்றிருக்க விரும்பி உட்கார்ந்த நீ, அந்த வேலையை – வந்த வேலையை விட்டுவிட்டு எப்போது நினைக்க ஆரம்பித்தாயென்று கண்டுபிடி. நினைப்பற்றிருக்க விரும்பி உட்கார்ந்த நீ ‘நினைப்போம்’ என்று சரியாக எந்தக் கணத்தில் (வினாடியில்) அவ்விருப்பத்தினின்றும் மாறினாய் என்று மறுமுறை ஜாக்கிரதையாக அமர்ந்து கவனி. ஏனென்றால், உனக்குள் சாதனைக் காலத்தில் வரும் எண்ணங்களை வேறு யாரோ இன்னொருவர் உனக்குள் இருந்துகொண்டு நினைக்கவில்லையே! அவைகளை நினைத்தது நீதானே; வருகின்ற உன் நினைப்புக்களுக்கெல்லாம் நினைப்பவனாகிய கர்த்தா நீயேயல்லவா? உனக்குள் நினைக்க விரும்பாத ஒருவரும், நினைக்க ஆரம்பிக்கும் ஒருவருமாக நீங்கள் இரண்டுபேரா இருக்கிறீர்கள்? அல்ல! நீ ஒருவனே. ஆகையால், நினைக்க விருப்பமற்று (சாதனையில்) உட்கார்ந்த அதே நீதான் பிறகு நினைக்க விரும்பி, நினைக்கிறாய். இந்த விருப்ப மாற்றம் எப்போது ஆரம்பமாகின்றது என்று சாதனைக் காலத்தில் கூர்மதியால் கவனித்தாற் போதும். அந்த விகற்பம் ஏற்படாமல், தற்கவனத்தில் சோர்வு வராமல், பிரமாதம் உண்டாகாமல், எண்ணங்கள் தோன்றாமல், நிஷ்டை பெறமுடியும். இதன் ரகசியம் என்னவென்றால் அந்த விருப்ப மாற்றம் எப்போது ஏற்படுகிறதென்று ஜாக்கிரதையாகக் கவனிக்கும்போது, நம் கவனம், அப்படி மாறுகின்ற ‘நம்’ மேலேயே திருப்பப்பட்டு நிற்பதால், தன்னாட்டமென்ற ஆன்ம விசார சாதனையே அங்கு தீவிரமாக நடைபெறுகிறது. அதனால், எண்ணமற்ற நிலை சித்திக்கிறது. இதுவே, விசார மார்க்கத்தால் வாசனைகளழிந்து மனோநாசம் பெறும் உபாயமாகும்.

26. வினா: சாதனையில் மனம் எப்படி உண்முகப்படுவது என்பது எனக்குச் சரியாக விளங்கவில்லை. விளக்கியுதவக் கோருகிறேன்.

விடை: உண்முகம், வெளிமுகம் – அந்தர்முகம், பகிர்முகம் – என்பவை நெடுங்காலமாய் சாஸ்திரங்களால் உபயோகிக்கப்பட்டு வந்த வார்த்தைகளேயென்றாலும், அவை சாதாரண ஆரம்ப சாதகர்களுக்கு ஓரளவு பயன்படுமே தவிர, தீவிர சாதகனொருவன் இவ்வார்த்தைகளின் பிரயோகத்தில் அடங்கியுள்ள உட்கருத்தை மேலும் ஆராய்ந்து அதன்படி சாதனையை மேற்கொண்டு இனி முன்னேற வேண்டும். ஆராய்வோம்.

‘உள்ளே, வெளியே’ என்கிறாய். எதற்கு உள்ளே? எதற்கு வெளியே? என்று யோசித்துப்பார். ‘உடம்புக்குள்ளே, உடம்புக்கு வெளியே’ என்றுதானே அர்த்தமாகிறது? உடம்பை ஓர் நிஜமான எல்லையாக வைத்துக்கொண்டு அதற்கு உள்ளே கவனம் திருப்பப்பட வேண்டும் என்றும், அதற்கு வெளியே போகும் கவனம் நிறுத்தப்பட வேண்டும் என்றுமல்லவா பொருள் படுகிறது. ஆன்ம சாதனையில் அத்வைத அப்பியாசிகள் உடம்புக்கு எவ்வளவு சத்தியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள்? உடம்பே (மனத்தின் ஒரு projection) மனத்தின் கற்பனைகளில் ஒன்று என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. சொப்பன காலத்தில் மனம் அங்கு ஒரு உடலைக் கற்பித்துக் கொண்டு, அவ்வுடலின் பஞ்சேந்திரியங்கள் வழியே அங்கு ஓர் உலகையும் தோற்றுவித்து அனுபவிக்கவில்லையா? அச்சொப்பன உலகின் கர்த்தாவும் போக்தாவும், அம்மனமே அல்லவா? அப்படியேதான், இந்த விழிப்பு நிலையில் வந்துள்ள நமது உடம்புங்கூட நம் மனக் கற்பனையே. ஆகவே, உடம்புத் தோற்றமே ஒரு பொய்யான முன்னிலைப் பொருளாகி விடுகிறது. அதைக் கவனிப்பதும் ஓர் பகிர்முகமே ஆகிறதல்லவா? அப்படியிருக்க அப் பொய்த்தோற்றமாகிய உடம்பை ஓர் மெய்யான எல்லையாக வைத்துக்கொண்டு ‘அதற்கு உள்ளே கவனிப்பது, வெளியே கவனிப்பது – அந்தர்முகம், பகிர்முகம்’ என்று சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகள் பொருளற்றவை ஆகிவிடுகின்றன அல்லவா? அதற்குத்தான் ஸ்ரீ பகவான் ரமணர் ‘அந்தர்முகம்’ என்பதைவிட ‘அகமுகம்’ (தன்முகம் – தன்னாட்டம்) என்று சொல்வதே சரியான பதம் என்று கூறுவதுண்டு. இதை ஸ்ரீ பகவான் ‘நான் யார்?’ என்ற தமிழ் மூலமாகிய நூலில் ‘அகமுகம் அல்லது அந்தர்முகம்’ என்று இரண்டு வார்த்தைகளாற் குறிப்பிடுகிறார். ஆனால், அந்தோ! இது ‘inward ’ (அந்தர்முகம்) என்று ஒரே வார்த்தையில் மட்டுமே ஆங்கிலப் புத்தகத்தில் மொழிபெயர்க்கப் பட்டுள்ளது. ‘அகம்’ என்ற சொல்லுக்கு ‘நான்’ என்ற பொருளை ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பிற் கொடுக்கவில்லை. ‘அகம்‘ என்ற சொல்லுக்கு ‘நான்’ என்றும், “உள்’ என்றும் இருபொருள்கள் இருந்தாலும் ‘நான்’ என்ற பொருளில் ‘அகமுகம் – தன்முகம் – தன்னாட்டம்’ என்று எடுத்துக் கொள்வதுதான், ‘வெளியே பார்த்தல்’ என்றபடி, சாதனையில் நேரும் தவறுக்கு இடம் கொடுக்காமலிருக்கும் வழியாகும்.

அதாவது, சாதனையில் நம் கவனம் முன்னிலை படர்க்கைகளை நோக்கி நிற்காமல், ‘நான் இருக்கிறேன்’ என்ற தன்மையுணர்வை மட்டும் நோக்கி நிற்கப் பழகவேண்டும். சரியானபடி தன்மையுணர்வின் மேல் நம் கவனம் நாட்டப்படுகிறதா (அகமுகமாக்கப் படுகிறதா) என்பதை சாதனைக் காலத்தில் நாம் அடிக்கடி சோதித்துப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும். எப்படியென்றால்:

உடலும் நம்மால் அறியப்படுவதால் நமது முன்னிலைப் பொருளே. மனத்தின் எண்ணங்களும் அறியப்படுவதால், எண்ணங்களைத் தவிர வேறொன்றுமல்லாத அம்மனமும் நமது முன்னிலைப் பொருளே. நம்முள் எண்ணங்கள் எழுவதும் அடங்குவதும் யாருக்குத் தெரிகின்றதோ அதுதான் நம் நிஜத் தன்மை வடிவமாகும். ஆகையால், அந்த நம்மேல் கவனம் திரும்புகிறதா அல்லது வேறெந்த விதமான முன்னிலை--படர்க்கைகளிலாவது நாட்டம் கொண்டிருக்கிறதா என்பதைச் சாதனையில் அடிக்கடி நாமே கண்டுபிடித்துக் கொள்ளவேண்டும். அது முடியும்! தன் மீது நாட்டம் திரும்பியதன் அடையாளம் யாதெனில், ‘நம்மை நாம் கவனிக்கிறோம்’ என்ற இரட்டை உணர்வாகக்கூட அது இல்லாமல், ‘இருக்கிறேன்’ என்ற வெறும் இருப்புணர்வு மாத்திரமானதோர் நிலையாக அது விளங்கும். ‘என்னைக் கவனிக்கிறேன்’ என்று செயப்படு பொருள் குன்றா வினையாகக் கூட (transitive verb ) விளங்காமல், ‘இருக்கிறேன்’ என்ற செயப்படு பொருள் குன்றிய வினையின் வடிவில் (intransitive fom ) அது விளங்கும். இந்நிலை ஆன்ம நிலையே. சாதனைக் காலத்தில் இந்நிலையில் பலமுறை இருந்து பழகப் பழக, இதன் பரிச்சய முதிர்ச்சியால் ‘தூக்கத்தில் தினமும் நாம் இப்படித்தானே இருக்கிறோம்’ என்ற விளக்கமுண்டாகும். தூக்கத்தில் மனம், உடல், உலகம் இல்லாததது போலவே (உணரப்படாதது போலவே) விழிப்பில் சாதனைக் காலத்தில் இந்நிலையிலிருக்கும் போதும் அவை உணரப்படாமல் இருக்கும். ‘இருக்கிறேன்’ என்ற தன்னுணர்வுக்குச் சிறிதும் ஊறு இல்லாத இத்தூக்கம் துரீயமே. இப்படி முன்னிலை படர்க்கைகளாகிய அன்னியம் எதுவும் உணரப்படாமையே அகமுகத்தின் அடையாளம் எனக் கண்டு கொள்க.

உடலுக்குள்ளே ஜோதியோ, நாதமோ, அனாகதம், சகஸ்ராரம் முதலிய சக்கரங்களோ, இன்ப துன்ப உணர்ச்சிகளோ எது காணப்பட்டாலும் அப்போது நாம் அகமுகப் படாமல் புறமுகத்திலேயே மிதக்கிறோம் என்றுதான் அர்த்தம். இவையெல்லாம் உடலுக்குள்ளே காணப்படுவதால் மட்டும் அது அகமுகப்பட்ட நிலையென்று கூறுவது தவறு. சாதகர்களில் அநேகர் இவ்வனுபவங்களை அந்தர் முகத்தால் வருவன என்று தவறாக நினைத்து, ‘தாம் சரியாக அந்தர்முகப்பட்டு இருக்கிறோம்’ என்று திருப்தியடைகிறார்கள். பகவான் ஸ்ரீ ரமணரின் வழிக்கும் மற்ற வழிகளுக்குமுள்ள முக்கியமான வித்தியாசம் இது. ஆகவே, மனம் தன்னாட்டமுற்றிருப்பதே சரியான அந்தர்முகம். இத் தற்கவனம் சரியாகக் கைக்கொள்ளப் படுகிறதா என்பதை மட்டும் சாதனையில் மேற்கூறியவாறு அடிக்கடி சோதனை செய்து அறிந்து, தனது கவனத்திலுள்ள பிழையைத் திருத்திக்கொள்ள வேண்டும்.

27.வினா: அன்பு என்றால் என்ன? அன்பில் எத்தகைய அன்பு சிறந்தது?

விடை: அன்பு என்பது நமது சுபாவ நிலை. இது நாமே. அன்பே சிவம். அன்பில் பலவகையுண்டு என்று கூறுவது சரியல்ல. அப்படிக் கூறுவது அதை மனவுணர்ச்சியாகத் திரித்துக் கண்ட பிறகே. அப்படி நம் சுபாவமான நிலையை மன விகற்பமாகக் காண்பதே அறியாமை அல்லது மாயை. இப்படி மாயை வசப்பட்டவுடன் நாம் மனமாக (தேகமே நான் என்ற உணர்ச்சியாக) நம்மைக் கருதிக்கொண்டு அதன் பிறகு நம் சுபாவத்தைப் பலவகையாகப் பிரித்து, அன்பில் பலவிதம் உண்டு என்று கருதுகிறோம். அப்படிப் பிரிக்கப்படும் போது. கடவுளிடம் உண்டாகும் பிரியத்தை பக்தியென்கிறோம். உலகப் பொருள்களில் உண்டாகும் பிரியத்தை - பற்று, காதல், காமம், நட்பு, ஆசை, பாசம் என்றெல்லாம் பலவிதமாகக் கூறுகிறோம். நமக்கு நம்மீது ஏற்படும் ஐக்கியவுணர்வே அன்பு. அது சுபாவமானது. நம்மை, உலகிலுள்ள எதையும்விட மேலாக நாம் நேசிக்கிறோமல்லவா? அதுவே இதற்குப் போதிய சான்றாகும்.

எல்லாவற்றிலும் தன்னைக் காணும்போது (எல்லாம் என்ற பன்மையுணர்வு நீங்கி அவ்வெல்லாமே) அன்புமயமாக விளங்கும். தானே யாவுமாதலால் இந்த அன்பில் பாரபட்சம் இல்லாது சம திருஷ்டி உண்டாகி விளங்கும். இதையே ‘பண்டிதா: ஸமதர்ஸின:’ என்று பகவத்கீதையில் கூறியது. ‘அன்புக்கு முண்டோ அடைக்கும் தாழ்’ என்று கூறியதும் இது பற்றியே. ‘அன்பிலார் எல்லாம் தமக்குரியர், அன்புடையர் என்பும் உரியர் பிறர்க்கு’ என்ற குறளில் அன்பிலார் என்று கூறியது ஏனெனில், தன்னை மனமாகக் கருதிக் கொள்ளும்போது நம் வடிவமான அன்பு குறுக்கப்பட்டு அகந்தையளவே ஆகிவிடுகிறது; அப்போது அது ‘அன்பு’ என்ற தெய்வீக – உயர்ந்த – பெயரால் அழைக்கப்படாது என்பதற்காகவே வள்ளுவர் அந்நிலையை ‘அன்பில்லாத நிலை’ என்றே – ‘அன்பிலார்’ என்றே – கூறிவிட்டார். தன் உண்மை நிலையின் அனுபவத்திலேதான் அன்பின் இலக்கணம் ஐயம் திரிபு இன்றி இன்னதெனத் தெரியும்.

28.வினா: அறம் என்றால் என்ன? எப்படிப்பட்ட அறம் சிறந்தது?

விடை: உண்மையை உணர்ந்த பெரியோர்களால் அவ்வுண்மையைப் பற்றியும், அதை மேவும் வழியைப் பற்றியும் அறுதியிட்டுக் கூறப்பட்ட முடிவே அறம் எனப்படும். வரையறுத்து நிர்ணயிக்கப்பட்டது அறம். அறம் என்ற சொல்லை வழி, நெறி, தர்மம் என்ற பொருளில் மக்கள் உபயோகித்தாலும், அச்சொல்லின் உண்மையான பொருள் என்னவென்றால் ‘நிச்சயிக்கப்பட்ட வழி’ அல்லது ‘முடிபு’ என்பதே.

மக்களின் எத்ததைய முயற்சியும் உண்மையின்பமான பரம்பொருளை அடைவதற்கே. ஆகையால், அதற்கான உபாயத்தைக் கூறுவதே அறம். ஆயினும், மனவேற்றுமை அளவில்லாதனவாகையால் மனிதர்களின் தரமும் பல்வேறு விதமாக இருக்கிறது. அதை முன்னிட்டு எந்தெந்த மனநிலையில் மனிதர்கள் இருக்கிறார்களோ அந்தந்த நிலையிலிருந்து அதற்குமேல் அவர்களை முன்னேற்றிக்கொண்டு போவதற்கு வேண்டி பலதரப்பட்ட அறமுறைகள் வகுக்கப்பட வேண்டி வந்தது. அவை பலவாயினும் - இல்லறம், வீட்டறம் (துறவறம்) என்று இரு பெரிய பகுதிகளாக அவற்றைப் பிரிக்கலாம்.

தத்தம் பிராரப்தப்படி மனிதர்களுக்கு இல்லறமோ துறவறமோ வந்து வாய்க்கும். பூர்வ கர்மப்படி (பிராரப்தப்படி) எந்த அறம் வாய்த்திருந்தாலும், அதிலிருந்து ஞானமாகிய பரம்பொருளை அடையவேண்டி இருதரத்தார்க்கும் இருவேறு வகையில் அறம் கூறப்பட்டிருக்கிறது. இவ்விரு அறங்களின் பொது நோக்கம் பரம்பொருளையடைதல், இவ்விரு அறங்களின் பொதுவான சிறப்பு சுயநலம் தவிர்த்தல் அல்லது தன்மறுப்பு என்ற பண்பாடே.

இல்லறத்தான் விரதம், அதிதி உபசரிப்பு, நேர்மையான வாழ்வு, சத்தியம் காத்தல் இவைகளால் தன்னல மறுப்பாகிய தியாகத்தை அடைகிறான். அவனது அறத்தில் வழுவாது நடந்து வரும்போது தேகாபிமானம் தேய்கிறது. தேகாபிமான நாசத்தால் தேகான்ம பாவம் நீங்கி சுத்தான்ம பாவம் உணர்வாகிறது.

பிராரப்தத்தால் துறவறம் வாய்க்கப் பெற்றவன், துறவறத்தில் கூறியபடி உலக சுகாதிகளின் பயனற்ற தன்மையை உணர்ந்து அதில் விரக்தியுற்றுப் பழகுகிறான். தன் தேக வாழ்வுக்கு இன்றியமையாத பொருளீட்டத்தை அவன் செய்யாததால், மிகமிகக் குறைவான வாழ்க்கைப் பொருள்களிலேயே திருப்தியுற்றுப் பழக, அந்த சொற்பப் பொருளைத் தனக்குத் தரும் இல்லறத்தானுக்கு, அவனால் இயற்ற முடியாததும், தான் இயற்றக் கூடியதுமான தியாகத்தால் விளையும் தெய்வ சக்தியை பரிவுடன் பகிர்ந்தளித்து, சமூகம் முழுவதற்கும் சக்தி நல்கும் பேருபகாரியாகிறான். இவ்விதம் தன்னலம் தேயத்தேய அகந்தையொழிந்து ஆன்ம சம்பூரணனாக அவன் உய்வடைகிறான். ஆகவே, அறத்தின் சிறப்பு தியாகமேயாகிறது. இல்லறத்தானோ துறவறத்தானோ தனக்கென்று வாழாத் தியாகத்தை மேற்கொள்ளாவிடில், தத்தம் அறங்களினின்றும் தவறினவரே ஆவர். ஆகவே, தியாகம் நிறைந்த வாழ்வு கைவரப்பெற்றால் இல்லறமோ துறவறமோ இரண்டும் ஒன்றே. நான் இல்லறத்தான் என்பதும் மனம்; நான் துறவறத்தான் என்பதும் மனம். ஆகையால், அறம் என்பது மனம் இருக்கும் வரையில்தான் விளங்கும். இரண்டு எண்ணமும் ஓயவேண்டியதே குறிக்கோள்.

29 வினா: கடவுள் என்ற வார்த்தையின் பொருள் என்ன?

விடை: கடவுள் என்ற வார்த்தைக்கு எல்லாவற்றையும் கடந்து உள்ளவர் என்று பொருள்.

30.வினா: கடவுள் எங்கு இருக்கிறார்? எவ்விதமாக இருக்கிறார்?

விடை: உலகம், உடல், மனம் இவற்றையெல்லாம் கடந்து இம்மூன்றையும் அறியும் அறிவாய் அகத்தில் இருப்பதால் ‘கடந்து இருப்பவர்’ என்ற பொருள் கொண்டு, ‘கடவுள்’ என்று கூறப்பட்டது. எங்கே இருக்கிறார், எப்படி இருக்கிறார் என்பதும் இதிலேயே கூறப்பட்டு விட்டது. ‘எவ்விதம்’ என்றால், ‘கடந்து’ என்பது பதில், ‘எங்கே’ என்றால் ‘உள்ளே’ என்பது பதில். ஆகவே, ‘கடவுள்’ என்ற பதத்தின் பொருளே, எங்கே, எவ்விதம் இருக்கிறார் என்ற கேள்வியின் பதிலுமாயிருக்கிறது.

31.வினா: தேகம், உணர்வில்லாக் கட்டையாகக் காரியங்களைச் செய்து வருவதாகச் சில சமயம் உணர்கிறேன். அது உணர்ச்சியற்றுக் கட்டையாகச் செய்கிறது என்று உணர்வது எது?

விடை: அவ்விதம் உணர்வதும் சூக்ஷ்ம மனமே. மனத்தின் ஒரு அதி சூக்ஷ்ம விருத்தியாலேயே அவ்விதம் தேகத்தைப் பற்றி உணர முடிகிறது.

32.வினா: உள்ளத்தில் இது, அதுவென்று சொல்லமுடியாத சங்கடங்களை அதாவது வேதனையென்றும் சந்தோஷம் என்றும் அனுபவிப்பது எது?

விடை: வேதனை, சந்தோஷங்களை அவ்விதம் அனுபவிப்பதும் மனத்தின் ஓர் சூக்ஷ்ம விருத்தியே, அதாவது, மனத்தின் காரியமே!

33.வினா: அது அனுபவிக்கிறது என்று உணர்கிறது யார்? இது எல்லாவற்றையும் உணர்ந்து, தெரிந்து, சுத்த மதமதர்ப்பாக உணர்ச்சியற்றது போல் இருப்பது எது?

விடை: ‘இப்படி மனம் தேகத்தைப் பற்றியும், தனக்கு வரும் வேதனை சந்தோஷங்களைப் பற்றியும் உணர்கிறது’ என்று உணர்ந்தாலும், அதனாற் பாதிக்கப்படாமல் மதமதர்ப்பாக இருப்பது ‘நாம்’ எனப்படும் ஆத்மாவே! ஏனெனில், நாம் சர்வ தொழிற்கும் கர்த்தாவாகிய மனதுக்கும் சாட்சியாகவும் அப்பாற்பட்டும் இருக்கிறோம்.

இவையெல்லாவற்றையும் அறிந்துகொண்டுங்கூட ‘நாம்’ என்னும் அவ்வான்மா, இன்ப துன்பம் அடையாமல் – அதனால் பாதிக்கப்படாமல் – சுத்த மதமதர்ப்பாய் இருக்கிறதல்லவா? அது ஏனெனில். அப்படி வரும் இன்ப துன்பங்கள் தன்னைச் சார்வதில்லை என்பது ஆன்மாவுக்கு நன்கு அனுபவத்தில் தெரிந்த விஷயம். அதனால், அது யாவுமறிந்தது போலிருந்தும் கவலையற்று, மதோன்மத்த நிலையில் சுகியாய், சாட்சியாய் இருக்கிறது. இவை யாவற்றையும் அது அறிவதால் அது சாட்சி சொரூபம். அறிந்தும் அதனால் பாதிக்கப் படாமலிருக்கும் இயல்பால் அது மதமதர்ப்பாய், உதாசீனமாய். கம்பீரமாய் விளங்குகிறது.

இப்படி அது இருக்கும் இருப்பையே நம் இருப்பாக அறிய வேண்டும். அதிலே அகம்புத்தி ஏற்பட வேண்டும். அதாவது, அதுவே நான் என்ற பாவம் சகஜமாகிவிட வேண்டும்.

கட்டை போன்ற தேகவுணர்வும், சுக துக்கமான மனவுணர்வும் நம் உண்மையான ஆன்ம உணர்வாகாது. இவையிரண்டும் நமக்கு அன்னியமான வெளிவிஷயங்கள். இவ் ‘வெளிவிஷயங்களை விட்டு மனம் தன் ஒளியுரு (“இருக்கிறோம்” என்ற மதோன்மத்த நிலையிலிருப்பதே) ஓர்தலே உண்மை உணர்ச்சியாம் உந்தீபற.’ அதுவே ஆன்ம உணர்வு எனப்படும் நம் சுய உணர்வு. அதில் திடபுத்தி கொண்டு மற்றவற்றை உதாசீனப் படுத்திவிடுவதே சாந்தி வாழ்வு.

34.வினா: எந்த துக்கங்களும் சந்தோஷங்களும் மனத்தின் காரியம் – எண்ணத்தின் விளைவு – என்று தெரிந்தாலும், ஓரொரு சமயங்களில் தேகத்திற்கு வேதனையேற்பட்டு எண்ணத்தையும் தேகத்தையும் கட்டுப்படுத்த முடியாமற் போகிறதே; ஏன்?

விடை: அவ்விதம் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியாமற் போவது அப்பியாசக் குறைவினால் தான்.

ஒரு குழந்தை முதன்முதலில் புதுச் சட்டை, புது டிரௌசர் போட்டு விடப்பட்டு, பள்ளிக்கூடத்திற்கு அனுப்பப்படுகிறானெள்று வைத்துக் கொள்வோம். அங்கு மற்றொரு குழந்தையினாலோ, முள் அல்லது ஆணி கிழிப்பதனாலோ சட்டை கிழிந்து விட்டால் அதை மிகவும் பொருட்படுத்தி வீட்டில் வந்து அழுகிறான். அது பெரிய நஷ்டமாக அவனுக்கு முதலில் படுகிறது. பிறகு, வேறு சட்டை தைத்துக் கொடுக்கப்படுகிறது, அவைகளும் பல நாட்களுக்குப் பின்பாவது கிழிந்து வீணாகிறதை அறியும்போது, நாளடைவில் அவனுக்கு, ‘சட்டை கிழியத்தான் நேரும்; துணியின் இறுதி கிழிதலே’யென்று மனம் தேறிவிடுவதால் அந்நிகழ்ச்சி அவனை முதன் முதல் தாக்கியது போல் அவ்வளவு தாக்குவதில்லை. அதோடு மட்டுமல்லாமல் இந்தச் சட்டை கிழிவதால் தானொன்றும் கிழிந்து போவதில்லையென்ற விவேகமும் உண்டாகிவிடுகிறது. அதுபோலவே உடல், மனம் இவற்றையே நாமாகக் கருதி வாழும் அஞ்ஞான காலத்தில் உடல்-மனங்களுக்கு வரும் வேதனைகள் நமக்கு ஏற்பட்ட பெருந்துக்கமாகப் பொருட்படுத்தப் படுகின்றன. பிறகு உண்மையுணர்ந்து, நாம் எது என்ற அறிவு திடப்படும்போது உடல், மனதுக்கு வரும் வேதனைகளின் மேல் உதாசீனம் தடித்துப் போகிறது. அவைகள் நசிப்பதால் நமக்கு யாதொரு நஷ்டமுமில்லை என்ற திடபுத்தி நிலைத்து விடுகிறது. இந்த நிச்சய புத்தியின் திடத்துக்குத் தகுந்தபடி வாழ்வில் மன தேக வேதனைகள் நம்மைத் தாக்காமல் இருக்கும்.

இதற்கு அடிக்கடி நம் உண்மை சொரூபத்தில் மேலும் மேலும் ஊன்றி நிற்கும் அனுபவமும் வேண்டும். அதற்குத்தான் தினமும் நிஷ்டை புரியும் பழக்கம் வேண்டும் என்பது, இடைவிடாத ஆன்மானு சந்தானப் பழக்கத்தால் – அப்பியாசத்தால் – நம் உண்மை இருப்பில் உரம் – பலம் – அதிகரிக்கும். அந்த பலத்தால்தான் தேக மன வேதனைகள் ஜயிக்கப்படும்.

விழிப்பில், உடல் மனங்களின் மூலம் உண்டாகும் அனுபவங்களில் சத்திய புத்தி வைக்காமல் பழகி வருவது ஒருவித சகஜ அப்பியாசம். அதற்கு பலம் தருவது, தினமும் நிஷ்டை புரிவதால் தன் நிஜ ஸ்திதியில் ஏற்படும் திடபாவம். இவ்விருவித அப்பியாசத்தால் தேக மன வேதனைகளைக் கட்டுப்படுத்த இயலும். அப்பியாசம் குறைவாக இருப்பதால், பலக்குறைவு தோன்றும். மேற்கூறியவற்றிற்கு சாஸ்திரப் பிரமாணமும் இருக்கிறது. அதாவது ஸ்ரீ ரமண நூற்றிரட்டில் ‘விசாரசங்கிரக’த்தின் ‘முக்தி’யென்னும் 8-ஆவது அத்தியாயத்தின் கடைசி பாராவில் ஸ்ரீ பகவான் கூறியிருக்கிறார். அவ்வித துக்கவுணர்வுக்குக் காரணம் ‘மனச்சலனம் நீங்காமையால்’ என்கிறார். அது நிரந்தர தியான அப்பியாசத்தால்தான் நீங்கும். அதாவது: 1) விழிப்பு நிலையில் உலகை-உடலை-மன எண்ணங்களை உதாசீனப்படுத்திப் பழகவேண்டும். 2) நிஷ்டையில் ஸ்வரூபமாகிய ஆன்மாவில் விசிராந்தியடைந்து இருந்து பழகிவர வேண்டும்.

இவ்விருவிதப் பழக்கத்தாலும்தான் துக்கம் நிவிருத்தியாகும்.

35. வினா: ஆத்மஸ்புரணம் என்றால் என்ன?

விடை: ஒவ்வொருவர்க்கும் தற்போதுள்ள தன்மையுணர்வானது ‘நான் இன்னார்’ என்பதே. இவ்வாறின்றி, தேகவுபாதியாகிய ‘இன்னார்’ என்ற கலப்பில்லாமல் ‘நான் நானே’ எனற விளக்கம் ஏற்பட்டால் – உணர்வு ஏற்பட்டால் – அது ‘ஆத்மஸ்புரணம்’ எனப்படும். இத்தனைக் காலமாக இருந்துவந்த ‘நான் இது’வென்ற தன்மையுணர்வைவிடப் புது அனுபவமாக ‘நான் நானே’யென்று உணர்வாவதால் இதை விடாது நமது கவன சக்தி பற்றிக்கொண்டு நின்றால், அப்போது ஆன்மநிஷ்டை கைவந்து, அதன் பிறகு ‘தேகம் நான்’ என்ற பழைய அஞ்ஞானத்தையும், அதன் மூலம் சேகரிக்கப்பட்டிருந்த எல்லா வாசனைகளையும் அழித்து, இந்த ஸ்புரணம் பிறகு தானும் சாந்தமாகிவிடும். கற்பூரத்திற் பற்றிய நெருப்பு முதலில் ஓங்கியெரிந்தாலும், கற்பூரம் தீர்ந்ததும் அடங்கி சாந்தமாகி விடுவது போல, தேகாத்ம புத்தி வாசனைகளின் மேல் பற்றி எரிய ஆரம்பித்த ‘நான் நானே’ என்ற புதுத் தன்மையுணர்வு, ‘தேகம் நான்’ என்ற கற்பூரத்தை அடியோடழித்துவிட்டு, பிறகு சாந்தியாய், தன்மயமாய், அடங்கிவிடும். இதுவே மோக்ஷ நிலை.

இந்த ஆன்மஸ்புரணம் இதயத் துடிப்பல்ல. இரத்தாசயமான இதயம் பௌதிகமானது. இந்த ஸ்புரிப்போ பிரக்ஞை வடிவானது. இது உடம்பின்றியும் நன்றாகப் பிரகாசித்து விளங்கக்கூடியது; அதனால் மரணங்கடந்து விளங்குவது, ‘நான் நானே, உடம்பல்ல’ என்ற தன்மையனுபவம் வந்தால் முன்னிலை-படர்க்கைகள் ஒன்றுமே இரா. எல்லாம் தன்மயமாகிய, தான் மாத்திரமே என்ற அத்வைத – இரண்டாவது பொருள் ஒன்றுமேயில்லாத அனுபவம் உண்டாகும். முன்னிலை-படர்க்கைகள் மறைந்த நிலையே ஸ்புரணானுபவப் பயனிலை. தினமும் தன்னை நாடும் பழக்கத்தின் வலிவால் இது சித்திக்கும். முன்னிலை-படர்க்கையை விட்டுத் தன்னிருப்பை நாடுவது ஒன்றே கர்மம், பக்தி, யோகம், ஞானம் எல்லாமுமாகும்.

133 ‘சாதனை சாரம்’ என்ற நூலின் செய்யுட்கள் 214, 215, 216-ஐயும் காண்க.

 

Contents